Rust nu maar uit

rust nu maar uit
het is genoeg geweest
we hebben met vallen en opstaan geleerd
anders naar jou te kijken

je bent uniek in heel je wezen
dat heb je vanaf je geboorte laten zien
en dat gaat door tot jouw laatste dag
goed genoeg zoals je bent

je past in geen enkel systeem, hoe wetenschappelijk ook uitgedacht
alle adviezen, medicatie en hulp ten spijt
jij bent niet gemiddeld, zelfs niet een heel klein beetje
uniek en kwetsbaar

rust nu maar uit
we stoppen met trekken en duwen
we wachten totdat jij opstaat en zegt: nu is het tijd
fragiel en afhankelijk

rust nu maar uit
en ondertussen blijven wij in jou geloven
want jij wilt ontwikkelen, leren en leven
op jouw tempo

rust nu maar uit
wij nemen het vechten van jou over
wij zullen woorden blijven geven aan jouw unieke behoeften
onvoorwaardelijke liefde

ondertussen verlang jij naar een andere wereld
en die bouw je in Minecraft
je hebt het ‘mijn nieuwe wereld’ genoemd
en ik zie bomen, bloemen, dieren en de zon

dat is jouw wereld, dat is jouw droom
en wij dromen met je mee
want er komt een dag, en misschien wel sneller dan je zou verwachten,
dat jouw droom werkelijkheid wordt!

liefs van mama

 

Ik schreef dit in 2017 na het breekpunt, nadat we alle systemen en verplichtingen achter ons gelaten hadden.

Niet wetend hoe de toekomst eruit zou gaan zien, maar met een soort van oer-vertrouwen en de wilskracht van een leeuw, gingen we volledig voor de keuzes die we van binnenuit maakten.

En als ik dan nu naar ‘zijn wereld’ kijk … dan heeft het al aardig wat weg van die ‘nieuwe wereld’ waar het in het gedicht over gaat!